عادت ندارم تنها نیمه خالی لیوان را ببینم اما باید اعتراف کنم در طی مدت زیادی که از عمرم می گذرد تغییر مثبتی در شهرم ندیده ام. 

همه نوع حرفی زده شد. انتقاد تیز و تند تا انتقاد سازنده و پیشنهاد و راهکار..... 

اما دریغ و افسوس که هیچ بازخوردی ندیدیم.

دلمان به حال فردای این شهر و کودکانش نمی سوزد و به وظایف خود به درستی عمل نمی کنیم.

 

 

 

چرا درگیر سکون مرگبار شده ایم؟! چرا هرگز رویدادی با چاشنی تزریق امید در شهرستان ایذه حادث نمی گردد؟! آیا شهروندان مقصر اصلی این ماجرا هستند؟! بارها و بارها در نوشته های خود در مورد جایگاه و اهمیت شهرداری تاکید کرده ام. اعتقاد راسخ من این است که شهرداری و چگونگی برخورد آن با مسائل مختلف، روی اقتصاد، فرهنگ و سلامت جامعه تاثیر مستقیم دارد. شاید علت اصلی تاکید مکرر بنده روی جایگاه شهرداری این باشد که هیچ سازمان و اداره ای، به اندازه شهرداری، با انجام صحیح وظایف خود، نمی تواند تاثیر چشمگیر روی بهبود اوضاع شهر متبوع خود داشته باشد. لذا همچنان به چاره اندیشی برای حال ناخوش شهرداری ایذه تاکید می کنم. یادمان نرود هرگز از یک بیمار رنجور نمی توان انتظار انجام کارهای موثر را داشت. حال این بیمار باید مداوا شود تا پس از آن شهری پویا و شاداب را خواهان باشیم. اما بیان این مطلب هرگز نباید به معنای نا امیدی تلقی شود چرا که شهرستان ایذه دارای استعدادهای بی شمار انسانی، طبیعی، تاریخی، گردشگردی، کشاورزی و ترانزیتی است که پتانسیل تبدیل شدن به شهری پیشرو را متصور می نماید. لذا با دانستن علت های عقب ماندگی و

این روزها در پس مشکلات بسیاری که شهرستان های ایذه و باغملک و روستاهای اطراف آنها را درگیر کرده است، مردی پر تلاش رخ می نماید که خود را اسیر زر و زور اربابان قدرت نکرده است و برای بهبود شرایط مردم این مناطق و کاهش درد و رنج سال های متمادی آنها، از خود گذشتگی بسیاری به خرج می دهد. مهندس هدایت اله خادمی، نماینده محترم مردم شهرستان های ایذه و باغملک، مردی است که سال های سال است که تعهد و تخصص خود را در عرصه های سخت برای این مرز و بوم اثبات کرده است و اینک در لباس خادم مردم، آن طور که با خدای خود عهد کرده است، در تلاش است تا هر آنچه از دستش بر می آید برای مردم انجام دهد. اگر چه خوب می دانیم چه راه سختی در پیش دارد اما تلاش ایشان برای مردم ملاک قضاوت است و به طور قطع نتایج مثبتی نیز به دست خواهد آمد. در این بین یک ای کاش برای من باقی می ماند و آن هم این است که ای کاش استان خوزستان نمایندگان و مسئولینی از جنس مهندس خادمی به وفور داشت و در این صورت شک نداشتم که تاکنون این استان به آنچه شایسته اش می باشد رسیده بود.

شهرستان ایذه بی شک در استان زرخیز خوزستان، هرگز به آنچه لایق و شایسته اش بوده دست نیافته است. اینکه شهرستان ایذه با قابلیت های خاص خود اکنون حال و روز نگران کننده ای دارد و مردمان محروم آن با مشکلات بسیاری دست و پنجه نرم می کنند شاید تا حد زیادی ناشی از کم توجهی ها و در بعضی از موارد ناشی از کم کاری ها باشد. به هر حال همچنان تاکید من بر روی توجه به مقوله هایی مانند توسعه کشاورزی، فراهم آوردن زیرساخت های گردشگری (طبیعی و تاریخی)، ورزش و حتی بهره برداری از شرایط ترانزیتی خاص این شهرستان است. بی شک جهش شهرستان در زمینه های فوق و توجه به روستاهای اطراف آن، خود سبب رشد فزاینده سطح رفاه اجتماعی و افزایش رضایتمندی عمومی می شود. آن چیزی که بیشتر از همه باعث ناراحتی و تأسف من می شود این است که در حال حاضر نه تنها بهره مناسبی از قابلیت های ذکر شده در بالا برده نمی شود بلکه در پاره ای از موارد نیز آسیب های جبران ناپذیری به امکان استفاده از این پتانسیل ها در آینده وارد می شود. شهرستان ایذه با مردمی سرشار از مهر و صفا و با امنیتی مناسب، بی شک در صورت حرکت در جهت پیشرفت، ظرفیت های پنهانش آشکار خواهد

بارها و بارها دوستداران و فعالان محیط زیست شهرستان ایذه نسبت به عواقب بی توجهی به تالاب های شهرستان ایذه هشدار داده بودند. شاید کمتر کسی فکر می کرد روزی شهرستان ایذه نیز اینچنین گرفتار موج گرد و غبار شود! اما این خواب و رویا نیست و واقعیتی است که زاده ی عمل خود ماست! فقر و بیکاری؟! جهل و نادانی؟! کم توجهی و سهل انگاری؟! و ... هر چه می خواهید اسمش را بگذارید اما این اتفاق افتاد تا هشداری باشد برای روزهای سخت پیش رو! هشداری که اگر چه با بارش های پیش رو ممکن است بدست فراموشی سپرده شود اما همچون آتشی زیر خاکستر، منتظر فرصتی دوباره برای زبانه کشیدن است. وضعیت بحرانی است.  همه باید برای نجات دشت های ایذه و باغملک و روستاهای اطراف آنها تلاش کنند.  موج بهره برداری نادرست از منابع طبیعی، همه را غرق خواهد کرد و دیگر مجالی برای افسوس خوردن باقی نخواهد ماند. این مسئله نباید مورد کم توجهی واقع شود و همه بزرگان، اندیشمندان و مسئولان شهرستان باید به آن بپردازند و هم صدا و هم قدم در جهت کاهش آثار زیان بار آن برآیند. در غیر اینصورت، خود را آماده گرفتن آخرین عکس های یادگاری با تالاب میانگران ک

شهر من، ای شکوه ایران، نامت را پر آوازه می خواهم... ای از تبار پاکان، آنچنان شایسته ای که وجود خروارها خاک بر سیمای تو نیز سبب فراموشیت نخواهد شد... ای تمام خاطرات کودکی من، همه جان و روحم نثار تو... شهر من، اگر چه دردمند و محرومی، اما مردمان پاک تو یکتا و بی مانند هستند... وفاداری و صفا کردار نیک مردان و زنان توست... آنچنان سبز و خرم می خواهمت تا دوباره نامت بلند آوازه گردد، آنگونه که در طول تاریخ بزرگی کرده ای... ای دیار انسان های ناب، استواری را از تو آموختیم... شهر من، تا ابد پایدار بمان...

می نویسم درد و تو می خوانی درد! اما حس کردن درد کجا و خواندنش کجا؟! تقریبا از سال 1394 تاکنون در مرکز استان خوزستان یعنی شهر اهواز بوده ام. به عبارتی طلایی ترین دوران عمر خود را در این شهر می گذارنم. اگر می توانستم چشم های خود را بر کمبودها و کم کاری ها ببندم بسیار راحت تر بودم! اما این منِ کنجکاوِ درونم، هرگز اجازه چنین کاری را نمی دهد؛ تاوانش از دست رفتن آرامشم و افسوس خوردن نسبت به دیروز و امروز و فرداست. آری وقتی اوج بی تدبیری ها را در شهر اهواز می بینم حساب شهرستان های استان خوزستان را نیز با خود یکسره می کنم. از خود می پرسم مگر می شود شهری با این گردش مالی و این همه فرصت های شغلی متنوع، اینگونه در ابتدایی ترین مسائل دچار مشکل باشد!!! اما واقعیت همین چیزی است که می بینم! اهواز بسیار بسیار مشکل دارد و هرگز نتوانسته است در حد نام خود به عنوان مرکز استان خوزستان باشد. متأسفانه این ضعف شهر اهواز به سایر شهرستان های استان خوزستان نیز تسری می یابد و این می شود که همه ما می بینیم. شاید بیشتر به یک لطیفه شبیه باشد اما از نگاه دیگر شاید حرف بیراهی نیز نباشد اگر بگویم باید زندگی شخصی مسئولی

من تفسیر خود را می نویسم و هیچ منفعتی را برای خود نخواسته ام. این روزها استان خوزستان نماینده ای پر تلاش و پیگیر را به عنوان منتخب یکی از شهرستان های خود در مجلس شورای اسلامی می بیند که بسیار از این جهت برخود می بالد. مهندس خادمی، نماینده محترم شهرستان های ایذه و باغملک در مجلس شورای اسلامی، با کوله باری ار تجارب مدیریتی و اجرایی، آنچنان که در توان دارد تلاش خود را برای رفع گره های اصلی رفع محرومیت این مناطق بکار گرفته است. تلاشی که همه ما خوب می دانیم که با چه دشواری هایی در مسیر مواجه خواهد شد اما ایشان مصمم به راه خود ادامه می دهند.  در جزییات بسیار مشکل داریم و این را همه ما خوب می دانیم اما شاه کلید رفع مشکلات شهرستان های ایذه و باغملک، توجه به مسائلی مانند بهبود جاده های دسترسی، توجه به کشاورزی، فعال نمودن بخش گردشگری، ارتقای سطح بهداشت و سلامت، توجه به کمبودهای آموزشی، توجه به روستاها و حتی پرداختن به ورزش است. اینها عرصه هایی است که مهندس خادمی تلاش می کند که سبب بهبود وضعیت آنها نسبت به سال های قبل شود و البته راه بسیار طولانی و سخت است. اما در این میان شاید به جرات بتوان

ضمن عرض تسلیت به مناسبت درگذشت جمعی از فداکارترین مردان این سرزمین، آرزوی صبر برای خانواده های این عزیزان از دست رفته را از ایزد منان دارم. بی شک آتش نشانان ایران زمین در دنیا بهترین اند، چرا که با دست خالی و تنها با قدرت اراده به جنگ صحنه های دشوار می روند. شجاعت آنها برای ما افراد عادی جامعه قابل تصور نیست و به خود می بالم که در سرزمینی زندگی می کنم که چنین انسان های فدارکاری را در دامان خود پرورش داده است. امیدوارم همه ما در انجام وظایف خود مسئولانه برخورد کنیم تا جامعه ما آرامش و آسایش را همواره به خود ببیند.  در روزهای اخیر اخبار بسیار مسرت بخشی در مورد اعلان رسمی مناقصه های مربوط به انتخاب پیمانکار برای دو طرح بزرگ و مهم چهار بانده کردن جاده هفتگل-باغملک- ایذه و همچنین انتقال آب دریاچه سد کارون 3 به دشت های ایذه، باغملک، هفتگل و رامهرمز به گوش عموم مردم این مناطق رسید که موجی از خوشحالی را در بین آنان و به خصوص جوانان ایجاد نموده است. جوانانی که از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب این کشور، در پروژه های مهم اقتصادی، نقش موثر و بی بدیل ایفا می کنند و اکنون امیدوارند بتوانند

حال و روز شهرستان ایذه با شیوه های مدیریت گذشته بهبود نخواهد یافت. روی صحبت من با همه دستگاه های خدماتی و اجرایی و همچنین تصمیم گیرندگان اصلی این شهرستان است.  ایذه شهرستانی است که به دلایل ضعف عملکردی و مدیریتی همگام با سایر نقاط کشور توسعه متوازن نیافته است. این شهرستان بیشترین تعداد روستا را در بخش های مختلف خود داراست که در صورت توجه به این مسئله، می توانست یکی از نقاط قوت شهرستان به شمار آید و بخشی از مسئله تولید و اشتغال زایی پایدار  را با کمک همین روستاها حل کرد. اما همه ما خوب می دانیم بسیاری از روستاهای شهرستان ایذه از کمترین و ابتدایی ترین امکانات زندگی برخوردار نیستند و مردمان رنج کشیده آنها، که گاهی پوست بدن شان از شدت سرما خشک و تیره شده است، برای گذران زندگی به شهر پناه می آورند و این دقیقا همان اتفاقی است که به سود آینده شهرستان نیست. به طور قطع هیچکدام از روستاییان رنج کشیده این شهرستان قصد مهاجرت به شهر را ندارند اما به ناچار این راه نا میمون را طی می کنند و پس از آن اغلب دچار سردرگمی می شوند.  این در حالی است که شهرستان ایذه با داشتن افراد سرشناس و صاحب